Urodzony 31.05.1839 roku w Pietrzykowie k/Pyzdr w Królestwie Polskim. Uczęszczał w Poznaniu do Gimnazjum św. Marii Magdaleny. W 1860 został przyjęty do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Po trzyletnich studiach otrzymał w czerwcu 1863 roku święcenia kapłańskie. Pracował na następujących placówkach wikariuszowskich: w Kostrzynie, Brodach pod Lwówkiem, przy kościele św. Wojciecha w Poznaniu. W kwietniu 1870 roku objął początkowo jako zastępca, a wkrótce na stałe parafię w Buku w której pozostał przez 30 lat aż do swojej śmierci. Doprowadził do założenia w Buku Włościańskiego Banku Pożyczkowego, jednego z pierwszych w Wielkim Księstwie Poznańskim. Po rozpętaniu kulturkampfu od początku zajął zdecydowane stanowisko przeciwko władzom pruskim. Za wygłoszenie kazania, uznanego przez władze pruskie za obrażajace sąd powiatowy w Buku skazał go na dwa tygodnie więzienia. Odbywał tę karę w więzieniu fortecznym w Głogowie. Był członkiem Towarzystwa Pomocy Naukowej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W ostatnich latach życia podupadał na zdrowiu. Zmarł 9.01.1900 roku. Został pochowany przy kościółku na cmentarzu św. Krzyża w Buku. 

Urodził się 19.12.1839 roku w Wągrowcu. Maturę uzyskał w Trzemesznie. Seminarium Duchowne ukończył w Poznaniu i Gnieźnie przyjmując święcenia kapłańskie w czerwcu 1866. Obbejmował wikariaty w Obornikach, Koźminie, Lubaszu i Poniecu. Był proboszczem w Konarach, a od 1900 roku w parafii bukowskiej. Społecznik i patriota. W latach panowania pruskiego, publicznie zalecał domowe nauczanie języka polskiego, zajmował się sprawami społecznymi w kuratorium szpitala, dozorze szkolnym oraz zarzadach polskich towarzystw, zwłaszcza w Banku Ludowym. Działał w Towarzystwie Czytelni Ludowych, zakładał biblioteki parafialne. Był propagatorem podnoszenia bytu materialnego ludności polskiej. Zmarł 28.07.1905 roku w Kołobrzegu, gdzie przebywał na kuracji. Spoczywa na cmentarzu św. Rocha w Buku. 

Urodzony 16.04.1848 roku w Pleszewie. Nauki gimnazjalne skończył w Śremie, gdzie w 1870 roku zdał egzamin dojrzałości. Studia teologiczne w Poznaniu przypadły na burzliwy okres walki kulturkampfu. W 1873 gdy zostało zamknięte Seminarium udał się do Pragi Czeskiej, gdzie w kwietniu 1875 otrzymał święcenia kapłańskie. Jako młody kapłan objął wikariat przy kościele św. Marcina w Poznaniu. Pracował społecznie, ścigany przez władze pruskie ks. Niziński ukrywał się na dworkach wielkopolskich, zwłaszcza Niegolewskich i Trzcińskich. Na krótko został kapelanem przy kościele Pana Jezusa w Poznaniu, po czym w 1886 otrzymał probostwo w Gninie k/Grodziska Wlkp. W 1897 został przeniesiony do Dobrzycy. W 1906 roku objął probostwo w Buku. Tutaj rozwinął szeroką dzialalność duszpasterską i społeczną. Odnowił Farę, kościółek św. Krzyża, rozbudował probostwo, wybudował nowe mieszknie dla wikariuszy, odnowił stary szpital dokad sprowadził w 1917 roku Siostry Szarytki, był fundatorem Domu Katolickiego, współzałożycielem Banku Ludowego i "Rolnika". W 1925 roku doczekał się "złotych godów" kapłańskich. W uznaniu półwiekowej pracy Ks. Kardynal Edmund Dalbor mianował Jubilata honorowym kanonikiem Kapituły Metropolitalnej w Poznaniu. W związku z dziesięcioleciem niepodległości Polski otrzymał Krzyż Oficerski Orderu "Polonia Restituta". Zasnął w Panu w 85 roku życia w dniu 5.12.1932 roku. Spoczywa obok swojej matki na cmentarzu św. Rocha w Buku.

Urodził się 22.09.1882r. w Przylepkach k/Śremu w parafii Żabno. Egzamin dojrzałości zdał w 1907 roku w Poznaniu w niemieckim Gimnazjum Augusty Wiktorii. Święcenia kapłańskie przyjął 11.02.1911r., a następnie pracował jako wikariusz w Ujściu i Przemęcie. W czasie rewolucji niemieckiej (1918-19) organizował we Wolsztynie radę robotniczo-żołnierską, a w okolicach Przemętu pierwszych powstańców wielkopolskich. Przez cały czas walk pełnił obowiązki kapelana frontu zachodniego w grupie "Leszno". W 1923 roku został powołany na administratora parafii Zbarzewo, a w 1924 roku objął nowo utworzoną parafię w Nowym Tomyślu. Stąd został skierowany w 1932 roku do Buku, gdzie aż do śmierci ks. kanonika Nizińskiego pełnił funkcję wikariusza adiutora, a od 1933 roku proboszcza. Dokończył będący w budowie szpital i oddał go na własność Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia. W 1933 roku odznaczony został przez Prezydenta Rzeczypospolitej Krzyżem Niepodległości. Jako proboszcz bukowski odnowił kult Matki Bożej Literackiej. Podjął starania u władz kościelnych o uroczyste ukoronowanie obrazu, wznowił zaniechane pielgrzymki do sanktuarium w dniu odpustowego świeta Narodzenia N.M.P. Zmarł 20.06.1939 roku w 57 roku życia. Spoczywa na cmentarzu św. Rocha w Buku. 

Urodził się w roku 1898 w Kcyni (woj. poznańskie, dawny powiat wągrowiecki). Ukończył szkołę średnią w Nakle i studia teologiczne w Poznaniu. Wyświęcony na kapłana został w 1923 roku. Przechodził kolejno wikariaty w: Szubinie, Wągrowcu i Krotoszynie, skąd w 1929 roku wyjechał na studia do Rzymu. Zakończył je w 1931 roku doktoratem z prawa kanonicznego. Był prefektem w Gimnazjum Sióstr Urszulanek w Poznaniu. Mianowany Prokuratorem w Seminarium Poznańskim całą duszą oddawał się pracy wychowawczej i naukowej. Jako wybitny kaznodzieja rozwijał szczególnie gorliwą i owocną działalność w pracy nad pogłębieniem ducha religijnego wśród inteligencji. W dniu 1.10.1939 roku objął parafię bukowską. Okupant skutecznie ograniczał wszelką pracę duszpasterską w parafii. Swym własnym przykładem uczył wszystkich, jak trzeba być gotowym na to, by cierpieć dla Chrystusa, wnosił pogodę ducha w chwilach ucisku, udręki i niewoli. Wysiedlony do Niepruszewa i pozbawiony kontaktu z parafianami w dniu 6.10.1941 roku został aresztowany i wywieziony najpierw do Fortu VII w Poznaniu, a później do obozu koncentracyjnego w Dachau. Tam 12.08.1942 roku poniósł śmierć męczeńską. 

Urodził się 12.06.1889 roku w Żerkowie. Po ukończeniu Gimnazjum św. Jana Kantego w Poznaniu, wstępuje do Seminarium Duchownego. Święcenia Kapłańskie otrzymuje 1.03.1914 roku. Był uczestnikiem Powstania Wielkopolskiego. W czasie walk w Poznaniu jako jeden z pierwszych kapłanów, spieszył do rannych i umierających z posługą religijną. Funkcję wikariusza pełnił w następujących parafiach: w Jutrosinie, u św. Marcina w Poznaniu, w parafii pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia N.M.P. Zostaje powołany do parafii św. Jana Jerozolimskiego, gdzie buduje probostwo i w 1924 roku zostaje pierwszym proboszczem tej parafii. W 1941 roku zostaje proboszczem w Janowie (diec. częstochowska), a w 1945 obejmuje parafię Buk. Z powodu braku kapłanów zarządza dodatkowo parafiami: Niepruszewo i Sędziny. W ciągu dwóch lat odbudowuje doszczętnie spaloną Farę bukowską, której konsekracja odbyła się w 1948 roku. W roku 1958 udał się na rekolekcje kapłańskie do Gostynia, podczas których w obecności kapłanów, lekarza i sióstr zakonnych umiera. Spoczywa na cmentarzu św. Krzyża obok pomnika Powstańców Wielkopolskich.

Urodził się 12.03.1908 roku w Łobzowcu (parafia Góra). Gimnazjum klasyczne ukończył w Jarocinie. Wraz z innymi kolegami należał do Sodalicji Mariańskiej. Po maturze (w 1927r.) odbył roczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Później przez rok był studentem wydziału przyrodniczego na Uniwersytecie Poznańskim. W 1929 roku zgłosił się do Seminarium Duchownego. Pierwsze dwa lata to pobyt w Gnieźnie - studia filozoficzne, trzy następne to teologia w Poznaniu. 17 czerwca 1934 z rąk ks. kardynała Prymasa Augusta Hlonda otrzymał święcenia kapłańskie. Pierwszą placówką był Kórnik, następnie Rydzyna i parafia Bożego Ciała w Poznaniu. Wojna zastała Go w Poznaniu, tam też się ukrywał. Po odzyskaniu Niepodległości pierwszą publiczną Mszę św. odprawił 4 lutego 1945 roku w Czaczu. 1 stycznia 1946 roku zostaje proboszczem w Niepruszewie. Posługę w tej parafii pełnił przez 13 lat. Od 1 stycznia 1959 roku zostaje skierowany do Fary Bukowskiej. Tutaj pracuje nieprzerwanie do roku 1982. Nie sposób wymienić wszystkich dokonań duszpasterskich ks. Infułata. Warto zwrócić uwagę, że czas w jakim pełnił posługę był bardzo trudny dla Kościoła w Polsce. Podniosłym i radosnym wydarzeniem stały się obchody Wielkiego Jubileuszu Tysiąclecia Chrztu Polski (1966) oraz Nawiedzenie parafii przez kopię Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej (28-30.04.1978). W roku 1982 ks. Infułat przechodzi na emeryturę i zostaje kapelanem Domu Sióstr Szarytek w Buku, gdzie mieszkał i pracował. W tym roku (2004) obchodził 70 - lecie święceń kapłańskich. Zmarł przed godziną 15 w dzień Matki Bożej Bolesnej 15 września 2004 roku w swoim mieszkaniu.

„Z pełnym poczuciem odpowiedzialności zaświadczam niniejszym, że kandydat jako długoletni ministrant przy kościele tutejszym zachowywał się wzorowo, jest młodzieńcem poważnym o miłym charakterze, a przede wszystkim pobożnym" - takie świadectwo wystawił ostrzeszowski proboszcz ks. W. Komorowski dnia 12 czerwca 1955 roku w opinii przesłanej na ręce Rektora Arcybiskupiego Seminarium Duchownego ks. Aleksego Wietrzykowskiego, opiniując prośbę maturzysty Zygmunta Jonaczyka o przyjęcie do Seminarium.
Dyplom maturalny ks. Zygmunt Jonaczyk uzyskał z wyróżnieniem dnia 31 maja tegoż roku w Państwowym Liceum Ogólnokształcącym w rodzinnym Ostrzeszowie. Miał wówczas 18 lat. Wychowywany był przez Matkę Franciszkę z domu Waloszyk. Nie uczestniczył w tym już Ojciec Józef, o losie którego Zygmunt podał w swym życiorysie, że został wywieziony do Niemiec, - jak to się wówczas mówiło „na roboty" — gdzie w roku 1944 zmarł „w czasie epidemii".
Dalsza droga życiowa kleryka Zygmunta przebiegała zgodnie z wymogami przygotowania do stanu kapłańskiego. Po przyjęciu do Seminarium rozpoczął pierwszy rok studiów i formacji kapłańskiej dnia 30 września tego samego roku w gronie 45 kolegów w gmachu przy ul. Wieżowej w Poznaniu. Po dwóch latach zdał egzamin zwany philisophicum (24 czerwca 1957 r.), następnie rigorosum, czyli egzamin z zakresu całej teologii (10 czerwca 1960 r.). Niedługo przedtem dnia 26 maja 1960 roku przyjął razem z kolegami oczekiwane i upragnione święcenia diakonatu.
Kiedy nadszedł czas kapłaństwa, dnia 20 kwietnia 1961 roku skierował na ręce ks. Arcybiskupa Antoniego Baraniaka prośbę o udzielenie święceń kapłańskich, w której napisał: „Do Seminarium Duchownego wstąpiłem dobrowolnie, nie ulegając żadnemu przymusowi. Równocześnie wyznaję, że w dążeniu do kapłaństwa nie kieruję się żadną myślą o doczesnych korzyściach, lecz jedynie pragnieniem służenia Bogu w bliźnich moich". „Wyśniony gdy nadejdzie czas. Kapłaństwa Króla chwały" - słowa hym-nu śpiewanego przez alumnów w uroczystych momentach życia seminaryjnego ziściły się dnia 27 maja 1961 roku, gdy diakon Zygmunt wraz z gro-nem 33 przyjaciół przyjął święcenia kapłańskie w Archikatedrze Poznańskiej, cały swój zapał pragnąc oddać służbie w Winnicy Pańskiej.
Z perspektywy czasu można powiedzieć, że droga kapłańska ks. Zygmunta nie była łatwa. Obdarzony wyjątkowymi zdolnościami intelektualnymi otrzymał bardzo pozytywne oceny przełożonych. Skierowany został z dniem l lipca 1961 roku do pracy duszpasterskiej na stanowisko wikariusza w parafii krobskiej, ale już 3 lipca pismem Władzy Duchownej został wyznaczony do kontynuowania i pogłębiania studiów teologicznych w Rzymie. Wyjazd za granicę nie mógł jednak dojść do skutku, prawdopodobnie ze względów politycznych. Starania o wyjazd trwały widocznie długo, skoro dopiero po dwóch latach, 24 kwietnia 1963 roku, otrzymał ostatecznie skierowanie na Katolicki Uniwersytet Lubelski, na Wydział Filozofii Chrześcijańskiej.
W KUL został już wcześniej decyzją ówczesnych władz państwowych zlikwidowany Wydział Nauk Społecznych, ponieważ socjologię religii i naukę społeczną Kościoła uznano za zbyt niebezpieczną dla „socjalistycznego" państwa, dlatego dla zachowania ciągłości nauk społecznych w Uniwersytecie, specjalizację naukową Ks. Zygmunta przyporządkowano pod filozofię chrześcijańską. Studiując pod kierunkiem wybitnych profesorów nauk społecznych, swą dysertację doktorską z socjologii religii pisał pod wytrawną opieką naukową ks. Prof. Józefa Majki, z którym się potem serdecznie zaprzyjaźnił i z biegiem czasu został Jego współpracownikiem w różnych przedsięwzięciach badawczych. Zgodnie ze stosowaną wówczas praktyką czas przeznaczony na studia specjalistyczne wynosił 4 lata, ale ze względu na konieczność uzyskania doktoratu przedłużono Ks. Zygmuntowi pobyt w Lublinie o jeden rok tzn. do roku 1968. Obrona doktoratu miała miejsce w KUL-u dnia 23 października 1969 roku. Od stycznia tegoż roku Ks. Zygmunt pełnił obowiązki wikariusza w parafii św. Rocha w Poznaniu.
Z dniem l września tego samego roku został powołany na stanowisko prefekta w Arcybiskupim Seminarium Duchownym. Od roku 1971 pełnił dodatkowo funkcję Dyrektora Archidiecezjalnego Dzieła Powołań Kapłańskich, a od 15 maja 1973 roku był również zatrudniony na pół etatu w Redakcji „Przewodnika Katolickiego". Z dniem l listopada 1974 roku został mianowany wicerektorem Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu, a nieco później (1976) również cenzorem ksiąg o treści religijnej.
Nieoczekiwany zwrot w życiu i pracy Ks. Zygmunta nastąpił dnia l lipca 1980 roku gdy otrzymał dekret nominujący Go na stanowisko zarządcy parafii pw. NMP Pocieszenia i św. Mikołaja w Oborzyskach Starych w dekanacie kościańskim. Dekret nominacyjny zawierał klauzulę objęcia zarządu parafii wraz „z obowiązkiem wykładów co najmniej na kursie zwyczajnym dla kleryków". Ksiądz Zygmunt z pełnym zapałem podjął nowe wezwania zarówno w pracy duszpasterskiej, jak w dobrze sobie już znanej pracy wykładowej, prowadząc w dalszym ciągu prace magisterskie kleryków naszego Seminarium i studentów Papieskiego Wydziału Teologicznego. 
Z dniem l października 1982 roku został przeniesiony na stanowisko proboszcza parafii pw. św. Stanisława Bpa i M. w Buku.
Ci, którzy znali bliżej Ks. Jonaczyka mogą o tym okresie Jego życia zaświadczyć, że wówczas rozpoczęło się jego dramatyczne zmaganie z cierpieniem, z nieubłaganą chorobą układu krążenia. Również z dokumentów zebranych w teczce personalnej Ks. Zygmunta w Kurii Arcybiskupiej wyłania się obraz kapłana bardzo cierpiącego. Ks. Zygmunt po raz pierwszy informował o swej chorobie Kurię Arcybiskupią dnia 4 października 1983 roku. Potem mnożą się wnioski o urlopy zdrowotne, opinie lekarskie, informacje o pobycie w szpitalu i o operacji, o zawale serca. W karcie wypisowej ze szpitala z dnia 15 września 1988 roku jest zawarte jednoznaczne zalecenie lekarskie: „oszczędzający tryb życia". W związku z tym Arcybiskup Poznański dekretem z dnia 30 czerwca 1989 roku, przychylając się do ustnej zapewne prośby Ks. Zygmunta, ze względu na stan zdrowia zwolnił Go z obowiązków proboszczowskich i ustanowił kapelanem przy kaplicy Sióstr Miłosierdzia i jednocześnie kapelanem Szpitala Dziecięcego im. Krysiewicza (św. Józefa) w Poznaniu. W tym okresie ze względu na stan zdrowia Ks. Zygmunt był zmuszony zrezygnować też z pracy wykładowej w Papieskim Wydziale Teologicznym.
Sam doświadczony cierpieniem, w Szpitalu Dziecięcym potrafił nawiązać serdeczny i pełen kapłańskiej miłości kontakt z małymi pacjentami, z ich rodzicami oraz ze wspólnotą zakonną Sióstr Miłosierdzia. Dnia 3 czerwca 1992 roku do Kurii Arcybiskupiej od osób z otoczenia Ks. Zygmunta wpłynęła informacja o drugim zawale serca, a potem o leczeniu w Szpitalu Wojskowym w Poznaniu, które trwało przez okres od 3 do 24 czerwca tegoż roku. Ks. Zygmunt w całej rozciągłości zdawał sobie sprawę z poważnego stanu swego zdrowia, ale ani przez moment nie spowolnił swej służby kapłańskiej. W chwilach największej próby pozostał wierny tym ideałom, w myśl których prosił o przyjęcie do Seminarium: „Postanowienie wstąpienia do Seminarium Duchownego powziąłem bez żadnego przymusu, kierując się pragnieniem służenia Bogu przez całe życie" (Wniosek z dnia 10 czerwca 1955 roku).
Aktem nominacyjnym Jego Ekscelencji Księdza Arcybiskupa Metropolity Juliusza Paetza został w dniu 28 czerwca 1997 roku mianowany kanonikiem honorowym Świetnej Kapituły Kolegiackiej w Poznaniu. Zaszczytne wyróżnienie stanowiło zwieńczenie przykładnego kapłańskiego życia, pełnego duchowej głębi i zjednoczenia z Bogiem oraz otwartego na cierpienia innych.
Z woli Bożej ostatni akt tego życia nastąpił w Uroczystość Wszystkich Świętych 1999 roku. Po wspólnej modlitwie porannej z Siostrami, po odprawieniu dwóch Mszy św., na których wygłosił wzruszającą homilię na temat świętości, przygotowując się około południa do wyjazdu z Siostrami na cmentarz na groby zmarłych Sióstr, Ks. Zygmunt został nagle przez Chrystusa wezwany do wspólnoty Wszystkich Świętych.
Uroczystości pogrzebowe odbyły się w dwóch parafiach. Najpierw w kościele parafialnym św. Marcina w Poznaniu w środę dnia 3 listopada o godz. 17.00 odprawiona została Msza św. koncelebrowana przez liczne grono kapłanów-przyjaciół oraz dawnych studentów Zmarłego pod przewodnictwem Ks. Arcybiskupa Metropolity Poznańskiego i Jego Wikariuszy Biskupich, z udziałem Krewnych, Przyjaciół, Znajomych oraz delegacji parafii, w których spełniał swą posługę duszpasterską. Następnego dnia w rodzinnym Ostrzeszowie o godz. 11.00 pod przewodnictwem Ks. Biskupa Kaliskiego Stanisława Napierały oraz Ks. Biskupa Zdzisława Fortuniaka z Poznania odprawiona została Msza św. i pogrzeb na miejscowym cmentarzu, również z licznym udziałem Kapłanów i Wiernych.
W pamięci przyjaciół Ksiądz Zygmunt Jonaczyk pozostał jako świadek głębokiej wiary, z którą przyjmował trudne doświadczenia swego życia. Zawsze zachowywał spokój i dystans wobec bieżących wydarzeń, nie dając się wciągnąć w ich wir. Z tym łączyło się poczucie odpowiedzialności i godności kapłańskiej. Potrafił też pielęgnować przyjaźń kapłańską opartą na przeżywaniu duchowych treści kapłaństwa. Bóg wezwał do siebie kapłana o wielkim sercu i umyśle.

Ks. kanonik Jan Majchrzak urodził się 10.09.1945r. w Topoli Małej, niedaleko Ostrowa Wlkp. W roku 1963 ukończył ostrowskie liceum i zamierzał rozpocząć studia prawnicze. Jak sam wspomina: "Złożyłem wprawdzie papiery na prawo, ale już następnego dnia je wycofałem". Nie tędy jednak droga była pisana ks. Kanonikowi, bowiem rok 1963 to rozpoczęcie studiów teologicznych w ASD w Poznaniu. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1969 r., a jako prymicyjne motto przyjął słowa: "Oto idę Panie dać świadectwo prawdzie, aby świat uwierzył..." I poszedł. Najpierw znalazł się jako wikariusz u św. Jana Jerozolimskiego na poznańskiej Śródce, gdzie prowadził działalność duszpasterską z osobami głuchymi. Następnie został powołany do parafii św. Mikołaja w Lesznie. W 1974 r. znalazł się ks. Jan Majchrzak w Kępnie. Tam również prowadził ośrodek duszpasterski dla niesłyszących oraz pracował w szpitalu. Po czteroletniej posłudze rozpoczął pracę u św. Rocha w Poznaniu. Tradycją Jego duszpasterzowania stała się praca wśród osób niesłyszących. Ze wspomnień ks. Kanonika wynika, że niezwykle oddany był pracy z młodzieżą, czego dowodem są "serdeczne więzy przyjaźni, które przetrwały do dzisiaj". Jeszcze jako wikariusz w roku 1982 trafił ks. Majchrzak na 9 miesięcy do parafii św. Jadwigi w Grodzisku Wlkp. Rok później został proboszczem w parafii w Nieparcie. Pobyt w tej wspólnocie wspomina bardzo serdecznie i jak sam wyznaje: "Dzisiaj powiadam, że to była moja pierwsza miłość". Po sześciu latach pracy w Nieparcie, czyli w roku 1988, przybył ks. Jan Majchrzak do Buku, aby w parafii św. Stanisława Bpa i M. sprawować posługę proboszcza. Owocem 8-letniej pracy ks. Kanonika w tej parafii jest mnóstwo działań, których nie sposób policzyć. Do najważniejszych należą: postawienie nowego ołtarza głównego we Farze; odnowienie elewacji probostwa, wikariatu i domu parafialnego; wyremontowanie cmentarnej kaplicy; odnowienie zabytkowej monstracji; wyremontowanie dachu kościoła; położenie marmurowej posadzki w świątyni; odnowienie wnętrza i elewacji zewnętrznej kościoła. Nade wszystko jednak wielkim dziełem Ks. Kanonika - przy współpracy ówczesnych wikariuszy- jest bogate życie duchowe parafian. Od 1997r. Ks. Kanonik Jan Majchrzak pełni posługę w parafii św. Mikołaja w Lesznie.

Urodził się 6.03.1948 roku w Czerwieńsku. W Rakoniewicach uczęszczał do szkoły podstawowej, a we Wolsztynie do Liceum. Po wstąpieniu do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego, w latach 1968-70 odbył zasadniczą służbę wojskową w jednostce kleryckiej w Bartoszycach. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk ks. Abpa Antoniego Baraniaka 24.05.1974r. Jako motto na swoim obrazku prymicyjnym obrał słowa "Bóg jest Miłością - wiem Komu zawierzyłem". Pierwszym wikariatem była kościańska Fara (1974-78). Kolejne etapy pracy wikariuszowskiej to: Chodzież - parafia św. Floriana (1978-82), Poznań - św. Michał (1982-86). Pierwszym probostwem była parafia w Gułtowach (1986-89). Kolejne osiem lat pracy duszpasterskiej to Konarzewo - podpoznańska parafia z diecezjalnym Ośrodkiem Oazowym. Od roku 1997 ks. Andrzej nieprzerwanie sprawuje posługę proboszcza naszej parafii. Poza tym pełni funkcję dziekana dekanatu bukowskiego. W tym roku (1999) przeżywał 25-lecie Kapłaństwa. 

Napisz do księdza proboszcza...   lub zajrzyj TUTAJ 

---